Vier 'veilige' pannen in drie jaar. Pas vorige maand begreep ik wat er al die tijd in ons eten verdween.
Een onderzoek naar wat de werkelijke gevolgen zijn van de coating in je pan.
Vier 'veilige' pannen in drie jaar tijd. Allemaal binnen 12 tot 18 maanden gekrast, plakkerig, of erger, na dagelijks gebruik.
Vorige maand zette ik mijn vierde 'veilige' pan in drie jaar bij het oud ijzer. Een GreenPan deze keer. Daarvoor een Tefal Ceramic, en de allereerste kocht ik toen ik zwanger was van mijn jongste, omdat ik dacht dat keramisch veiliger was voor de baby.
Vier pannen. Drie merken. Allemaal binnen 12 tot 18 maanden gekrast en plakkerig na dagelijks gebruik. Maar dat ze kapotgingen was uiteindelijk niet wat me deed stoppen. Wat me deed stoppen, ontdekte ik pas toen ik me afvroeg waar al die verdwenen coating eigenlijk héén ging.
Ik schrijf voor mijn werk over consumentenproducten. Toch had ik het nooit zo bekeken. Drie maanden onderzoek later wist ik genoeg om elke antiaanbakpan in mijn keuken weg te gooien, en kocht ik een pan waar ik niet meer over hoef na te denken.
Dit is wat ik ontdekte.
Wat het gevaar van deze coating pannen werkelijk is
Kijk naar de krassen op de foto hierboven. Elke antiaanbakpan, of die nu PTFE, keramisch of 'titanium-versterkt' heet, is in de kern hetzelfde: een dun laagje dat op metaal is aangebracht. Een laagje dat slijt door warmte, door bestek, door spons en zout.
En een laagje dat slijt, gaat ergens heen. Elke kras die je ziet is materiaal dat niet meer in de pan zit. De meest waarschijnlijke plek waar het terechtkomt is je eten. En daarmee in het lichaam van iedereen die aan tafel zit. Bij mij waren dat mijn kinderen.
Dat was het moment dat het voor mij kantelde. Niet de kosten, niet het plakken, maar de gedachte dat ik drie jaar lang elke dag had gekookt op een oppervlak dat beetje bij beetje in het eten van mijn gezin verdween. De stoffen die uit deze coatings vrijkomen worden in verband gebracht met serieuze gezondheidsklachten, en juist jonge kinderen zijn daar het kwetsbaarst voor. Het is precies het soort risico dat je niet ziet, tot het je opvalt en je het niet meer kunt negeren.
Ik ben geen alarmist. Ik schrijf nuchtere productverhalen voor mijn werk. Maar dit kon ik niet meer ontkennen: een pan die langzaam in je eten verdwijnt, is geen pan die ik mijn kinderen wil voorzetten. Dat werd mijn reden om te stoppen.
En het eindigt sowieso op dezelfde plek. Want naarmate de coating loslaat, doet de pan ook gewoon zijn werk niet meer, en begint je eten precies weer te plakken zoals in het begin.
De oplossing: geen betere coating, maar helemaal geen coating
Toen ik dit eenmaal begreep, viel het kwartje. Het probleem was nooit wélke coating ik kocht. Het probleem was de coating zélf. Een betere coating bestaat niet, want elke coating is een laag die ooit loslaat. De enige echte oplossing is een pan zonder die laag.
Die vond ik bij Reinhof Kitchen: een pan van puur titanium, waarbij het bakoppervlak het titanium zélf is. Geen laag eroverheen die kan loslaten. De gehamerde structuur zorgt voor een natuurlijk antiaanbak-effect, doordat eten op kleine puntjes rust in plaats van over de hele bodem te plakken.
Het mechanisme is fysisch, niet chemisch. Dat is precies waaróm dit type pan niet slijt zoals een coating slijt: er is niets om af te slijten. Er kan dus ook niets loskomen en in je eten belanden. De pan wordt opgebouwd uit vijf lagen titanium en aluminium voor de warmteverdeling, met aan de binnenkant, daar waar je eten raakt, honderd procent puur titanium.
Het verschil zie je hierboven. Links de pannen die ik weggooide, en een ei dat plakt. Rechts dezelfde handeling, maar dan zoals het hoort te zijn.
Het Nederlandse merk dat de cyclus van steeds opnieuw kopen doorbreekt
Reinhof Kitchen is een klein Nederlands merk dat één ding maakt: puur titanium kookgerei, zonder coating. Geen 'titanium-versterkt', geen 'PFAS-arm', alleen het materiaal zelf als bakoppervlak. Daarmee doorbreken ze de cyclus die ik vier keer heb meegemaakt: kopen, slijten, weggooien, opnieuw beginnen.
Wat me opviel in elk gesprek dat ik met ze had: ze waren eerlijker dan de grote namen. Geen marketingtaal, gewoon de specs. Toen ik om hun lab-rapport vroeg, hadden ze het binnen een uur opgestuurd. Dat was niet vanzelfsprekend bij de andere merken die ik benaderde.
En het bakt zoals je hoopt dat een pan bakt: kip met een echte korst, champignons die kleuren in plaats van koken. Geen coating nodig, alleen het materiaal en een scheutje olie.
De rekensom die niemand op de doos zet
Ik ben journalist, geen accountant, maar deze rekensom heb ik op een vrijdagavond aan de keukentafel gemaakt. Hij heeft me overtuigd.
Mijn pannenkosten over 10 jaar
Plus de tijd: zoeken, bestellen, weggooien, opnieuw beginnen. Plus de twijfel over wat er ondertussen in je eten lekt.
De Reinhof titanium pan kost normaal €299,95. Tijdens de huidige lentecampagne €119,95. Eén pan, voor 10 jaar of langer. Hij werkt op gas, inductie, keramisch en elektrisch, dus ook na een keukenupgrade hoef je hem niet te vervangen.
Het verschil zit niet eens in het geld. Het verschil is dat je het één keer hoeft uit te zoeken.
Wat een titanium pan niet kan (en waarom dat eerlijk is)
Ik wil eerlijk zijn over wat deze pan niet kan. Hij is niet honderd procent antiaanbak zoals een PTFE-pan. Je hebt een scheutje olie nodig, vooral in het begin, voor eieren of vlees. Het is een leercurve van een paar weken.
Wat je terugkrijgt, zie je hierboven: een oppervlak dat niet slijt. Dat geen chemicaliën in je eten lekt. Dat de eerste én de duizendste keer hetzelfde doet. Voor mij was die ruil makkelijk.
Reinhof benoemt deze beperking zelf op hun productpagina. De meeste merken doen dat niet. Die beloven juist dat je 'helemaal geen olie meer nodig hebt', en dat klopt zes maanden lang en daarna niet meer.
Mijn conclusie na zes weken
Mijn pan staat nu zes weken op het fornuis. Dagelijks gebruikt. Eieren, biefstukken, pannenkoeken voor de kinderen, een keer geroerbakte rijst toen ik moe was.
Hij ziet er hetzelfde uit als de eerste dag, behalve dat het oppervlak iets donkerder is geworden. Volgens Reinhof is dat normaal en wordt de antiaanbak-werking er beter van. Voor het eerst in jaren heb ik een pan die niet slechter wordt.
Of dit dé pan is voor jouw keuken weet ik niet. Wat ik wel weet: de logica klopt. Als het probleem de coating is, is de oplossing geen betere coating, maar geen coating. Reinhof is een van de weinige merken die die conclusie ook trekt.
Reinhof Kitchen Pure Titanium Koekenpan
"Mijn pan kookt nu zes weken zonder klacht. Voor het eerst in jaren heb ik een pan die niet slechter wordt."Anneke van der Velde, consumentenjournalist
Reacties van lezers
5 reacties · gesorteerd op meest recent
Ik wist niet dat de coating na verloop van tijd echt in je eten terechtkomt. Ik heb dit artikel naar mijn man gestuurd. We hebben net een nieuwe baby en gooien onze hele set vandaag weg. Schokkend hoe weinig hier over wordt gecommuniceerd.
Net besteld na een week wikken en wegen. Ik had ook drie keramische pannen versleten in een paar jaar tijd. Bedankt voor het uitzoekwerk, Anneke. Eindelijk een artikel dat verder gaat dan "kies bewust".
Ik ben een sceptische koper, vroeg om hun lab-rapport voordat ik bestelde. Ze stuurden het binnen een uur op. Dat zegt al iets over hoe ze met klanten omgaan.
Bak elke zaterdagochtend pannenkoeken voor mijn drie kinderen. Eerste keer dat ik niet halverwege olie hoef bij te gieten omdat alles plakt. Heb hem nu drie weken, geen krasje te bekennen.
Mijn moeder heeft hem al sinds februari en gebruikt hem dagelijks. Geen krasjes, niets. Ze had eerder een Caraway uit Amerika besteld die ze niet af kreeg vanwege douane.
Heb jij ook ervaring met je pannen? Praat mee en deel je reactie.